Domaine of the Bee

Domaine of the Bee begon met een vakantie. Eind 2003 ontdekten Master of Wine Justin Howard-Sneyd en zijn vrouw Amanda Maury, een oud wijndorp in een opvallende Roussillon-vallei, en werden er verliefd op. Vier hectares oude Grenache en Carignan werden gevonden, een bedrijf werd opgericht, en één van de meest karaktervolle kleine labels van de regio werd geboren. De wijnen worden gemaakt met wijnbouwer Jean-Marc Lafage uit Perpignan en rechtstreeks verkocht aan een toegewijde volgelingen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan.

Een ernstige wijngaard en een erg drukke eigenaar

Justin is een Master of Wine met een loopbaan naast het domein: een voormalig koper van Sainsbury's en hoofd wijn bij Waitrose, nu adviseur, juryvoorzitter en schrijver. Domaine of the Bee is geen hobby die hij in de marge past, maar zijn tijd is eindig, en hij zou hem liever besteden aan de wijn en de mensen die ervan drinken dan aan het verplaatsen van bestellingen tussen systemen.

Dit bepaalt wat de software moet doen, omdat de wijnclub zo'n groot onderdeel van het bedrijf is. In 2014 gestart en bijna volledig gegroeid door mond-tot-mondreclame, telt het nu 450 leden die ongeveer 80% van alles consumeren wat het domein produceert.

Justin heeft geschreven over waarom hij dit überhaupt doet, en het antwoord waar hij op aankomt is verbinding: met het land, met de seizoenen en met de mensen die samen een fles openen rond een tafel. Voor de meeste van die 450 leden is de club die verbinding. Het arriveert op hun deurmat en zou nooit als bureaucratie aanvoelen.

Een wijngaard met een volledige vaste ploeg kan een platform dragen dat toezicht nodig heeft: iemand zal de mislukte vernieuwing opmerken, iemand zal de bestelling opnieuw invoeren die het pakhuis niet bereikte. Elke stap met de hand is een stap waar één van die 450 zendingen fout kan gaan, en elk uur eraan besteed is een uur niet aan de wijn. Het automatiseren gaat niet over minder voelen. Het gaat erover dat de club vernieuwt, in rekening brengt, vervolgd en verzonden wordt, betrouwbaar, elke keer, zonder een persoon ertussenin.

Met de vorige aanbieder, Blackboxx, die hun systeem afbouwde, had Justin een oplossing nodig met de ondersteuning en responsiviteit die het bedrijf nodig had. Voor een operatie gebouwd op verbindingen, is een platform waarvan je geen antwoorden kunt krijgen, een waarvan je eigenlijk moet controleren wat er gebeurt, en dat kost tijd ergens anders.

Een club die zichzelf vernieuwt

Op Marzipan verzorgt de club zichzelf. Vernieuwingen komen voorbij, kaarten worden opgeladen, mislukkingen worden opnieuw geprobeerd en vervolgd, leden pauzeren en slaan over en komen terug. Niets hoeft een datum in iemands agenda te zijn.

Fulfillment werkt op dezelfde manier. De wijn van Domaine of the Bee wordt opgeslagen en verzonden door London City Bond, en Marzipan communiceert rechtstreeks met hen, zodat een bestelling of een clubverzending een verzendingsinstructie in het magazijn wordt zonder dat iemand het handmatig moet overnemen of er achteraan moet lopen.

En wanneer het wel een mens nodig heeft

Automatisering brengt je maar zover. Vroeg of laat wil een klant een verzending inhouden, heeft een club een kink nodig die vorig jaar niet had, of een nalevingsregel verandert, en je moet iemand bereiken die het product begrijpt. Dat was de andere helft van de beslissing.

Marzipan is onafhankelijk en door oprichters geleid, dus wanneer een producent iets vraagt bereikt het de mensen die het bouwen in plaats van een rij. Justin heeft inspraak in wat volgende wordt gebouwd, wat meer uitmaakt dan het klinkt: de wijngaarden die het platform gebruiken zijn de mensen die weten wat ervan ontbreekt.

Het resultaat

Een club van 450, een directe verkoopbusiness en een vervulketen, allemaal lopend zoals het hoort zonder onderhouden te worden. Justin's aandacht gaat waar hij het wil hebben: naar de wijn en naar de mensen die er al jaren van drinken. Het platform zorgt voor de rest, wat voor Domaine of the Bee het punt was.